Home Berichten Fietsen L’eroica in Italie

L’eroica in Italie

0

Toscane, een landschap bestaande uit heuvels, korte pittige klimmetjes en onverharde wegen. In de maanden juli en augustus zie je maar weinig renners overdag trainen. Het is immers veel te warm om te trainen deze tijd van het jaar. Wellicht daarom dat er zo weinig koersen ik Toscane zijn deze periode? De bekendste is toch wel de Strade Bianchi, de letterlijke vertaling witte wegen, een koers over enkele onverharde grind- en zandwegen. De meeste wegen lopen tussen de olijfgaarden door en zijn spierwit met een stijle aankomst op het Piazza del Campo in Siena. Dit alles is het decor van een koers voor echte mannen.

A streak of sun lights up the first sector of gravel as the peloton rides smoothly over the dusty strada bianca. Photo: Iri Greco / BrakeThrough Media | brakethroughmedia.com

Mag ik het de Italiaanse concurrent van Parijs-Roubaix noemen? Want stiekem vind ik dit toch wel. Beide slechte wegen, een klassieker en een Zwitser met de bijnaam Spartacus die meerdere malen als eerste over de streep komt. Oke, de Strade Bianchi heeft geen hele lange geschiedenis met renners die met banden op hun schouder fietsen of zwart-wit beelden maar moet dit perse? Nee niet in mijn ogen, ook als is deze koers pas 10 jaar oud, bouwt hij nu zijn geschiedenis. Over 50 jaar vertellen wij onze kleinkinderen dat een Zwitser van 35 twee jonge honden, van dezelfde ploeg, erop legde in een sprint bergop. Wie had gedacht dat Spartacus in zijn laatste profjaar deze koers zou winnen. Daarmee brengt hij zijn totaal op 3 overwinningen in de Strade Bianchi.

Fabian Cancellara and Zdenek Stybar crest the final climb in tandem - not far off the wheel of race leader Gianluca Brambilla. Photo: Iri Greco / BrakeThrough Media | brakethroughmedia.com

Terwijl ik over deze wegen fiets droom ik dat ik ieder moment voorbij gereden word door een peloton mannen met gebroken, vermoeide en onder het stof zittende gezichten. Dit blijft echter bij een droom, het blijft bij mij ploeteren in de zon, de ene heuvel naar de andere heuvel, 10, 12 en zelfs 15% is hier niks speciaals. Mijn gemiddelde daalt onder de 25 km/u en ik verlang naar het eerste de beste terras, het wordt een tankstation dat langs de route van de Strade Bianchi ligt, foto’s hangen aan de muur en wielrenners worden met een warm welkom onthaald. Terwijl ik binnen 2 blikjes cola en liters water naar binnen spoel, hoor ik buiten een groepje oude mannen praten over het wielrennen, wijzend naar de foto’s die binnen hangen en zijn kale benen gok ik dat ook deze man wielrennen diep in zijn hart heeft zitten.

Max Max is een fanatiek wielrenner en heeft jaren lang fanatiek wedstrijden gereden. Max is geïnteresseerd in mooie strakke fietsen en materialen, en deelt deze interesse via Life Behind Bars.